Yine Erken Öptü Ayrılık

hüznün göğsümüzde unuttuğu
ayın şavkında öksüz bu yemin
reddettiğimiz kesitte kaybettik
sırlanmış bir çok ayrıntıyı

alışmak küstürdü kalple beyni
sessizlikte bile buluşurdu seslerimiz
cümleler dökülmeden lisânımızdan
hâl diliyle yine de konuşurduk
kıpraşırdı yüreğimiz hoşlukla

dalgın bakışlarımızla sorgulayınca
aşkı kusardı gözbebeklerimiz
denizinde ne hayâlet gemiler yüzerdi
ne köpüklü dalgalar boğardı feryâdımızı
çıkarmamak üzre vururduk ansızın
....../bir daha / bir daha
kabzasından hışımla ayrılığa hançeri

küflü sarnıç kalbimin kan bölmeleri
ellerimi çoktan kaybettim senin teninde
ya gözlerim indi tozlanmış raflardan
nehirlerimde açılan su zambakları değil
ceylanlarda inmiyor artık kıyılarına

akaju etajerin çekmecesindeki
şu resim / hani kış günü çektirdiğin
bir de yazdığın o şiir var ya
işte onlardan arta kalan bir avuç aşkla
avutuyorum bitmek bilmeyen geceyi
sabahın ilk ışıklarını saklıyor perdeler
tan henüz başka güneşler doğurmadan
yine yüreğimizden erken öptü ayrılık

Neşe Yeşilova